Paper for 15^th International Conference on Thinking 2011, Belfast.

The relation between human existence and dialogue:

Implications when teaching children to think

Presenters:

Ann S Pihlgren, PhD in Pedagogy, is vice principal of Department of Education in Arts and Professions, Stockholm University. Her research interest is thinking and interplay, and school democracy. Her doctorial dissertation ”Socrates in the Classroom. Rationales and effects of philosophizing with children” was rewarded best dissertation 2008 in Sweden. ann.s.pihlgren@utep.su.se

Morad Yari Dehnavi is doctorial student of philosophy of education at Tehran University, Iran. His research interest is dialogue from an existential view inspired by Martin Buber, Karl Jaspers and Gabriel Marcel. His dissertation aims at developing a conceptual framework for ontological understanding of dialogue based on existential philosophy. He is guest researcher at Stockholm University, Sweden. myaridehnavi@gmail.com

Abstract:

The purpose of this paper is, firstly, to study and compare how two philosophers, Socrates (399-469 BC) and Martin Buber (1965- 1878), describe the relation between human existence (cf. Heidegger Dazein)/self concept and dialogue. Dialogue is an important (pedagogical) tool for these two philosophers, but there are differences in their way of conceiving dialogue. In the result presentation, it proved essential to separate the ideas of Plato and Socrates, to fully analyze the meaning of dialogue. Plato uses an epistemological conception of dialogue, where dialogue is a means to remember knowledge, an individual task. In the early texts of Plato, Socrates displays a differing idea. To this early Socrates, the search in itself is the center of existence, and the dialogue a means to engage in the life long search for wisdom, an individual as well as a societal mission. Buber’s ontological conception leads him to consider being engaged in a dialogical relation with others as the authentic existence and as the essence of being. The paper also explores how these ways of conceptualizing the relation between human existence and dialogue might affect the didactics when teaching children to think in particular in their attitude and orientation to dialogue. The method of the study is conceptual analysis.

Keywords: human existence, dialogue, teaching children to think, Socrates, Plato, Buber

.............................................................................................................................................

شاید لذت بخش ترین قسمت مقاله، بخش پایانی یعنی بحث(discussion) آن باشد. جایی که "گفتگو" رهگذری شد تا در پرتو چند آوایی و تکثرگرایی فرهنگ های ایرانی، اسلامی، سوئدی، مسیحی، یهودی و یونانی؛ افق هایی از هستی آدمی ترسیم شود. ترجمه قسمتی از آن را به پاس همراهی خوانندگان غیر فلسفه تعلیم و تربیت، می گذارم:

...آن لحظه های که برای تأمل و تدوین این مقاله گذشت؛ گفتگوهای ما پیرامون "سقراط"، "افلاطون"، "بوبر" و "گفتگو"، با پیشینه شرقی(Eastern) و غربی(Western)مان، بسیار زایا بود. من (Dehnavi) به سادگی می توانستم با سقراط و بوبر همدلی کنم؛ چه از یک سو، سقراط و مفهومش از ماهیت آدمی- انسان بودن یعنی پرسشگری و جستجوی مادام العمر حقیقت- مرا بیاد یکی از الهامبخش ترین و رساترین ایده های تربیتی در فرهنگ ایران و اسلام می انداخت؛ آنجا که محمد(ص)(632- 571/570) گفته بود " زگهواره تا گور دانش بجو". از سوی دیگر؛ بوبر و تعریفش از هستی آدمی- انسان بودن یعنی مشارکت در یک رابطه گفتگویی با دیگران و دوستی به معنای مسئولیت در قِبال دیگران- مرا فرا می خواند به شعرِ کوتاه و پرمعنای سعدی (1283/1291- 1184) شاعر پارسی زبان:

بنی آدم اعضای یک پیکرند       که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی بدرد آورد روزگار     دگر عضوها را نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی      نشاید که نامت نهند آدمی.

من(Pihlgren) نیز می توانستم چنین همدلی هایی با سقراط و بوبر داشته باشم. ایده های سقراط سازگار با سنت "تربیتِ خویشتن"(self-education) در فرهنگ کشورهای اسکاندیناوی و آلمانی است که منجر به تمایل مردم برای فرهیختگی شان از پس گفتگو با دیگران می شود (Bildung). چنان که هانس لارسن(Hans Harsson)، فیلسوف سوئدی می گوید: پرسش(پرسشگری)، نه فقط تربیتی است؛ نه فقط هنری و نه سیاسی؛ بلکه انسان بودن است. از سوی دیگر، مفهوم بوبری از هستی آدمی، به سادگی با مفهوم عشق و دوستی در آیین مسیحی من هم آواست؛ آنجا که میسح(ع) می گوید: "شنیده اید که گفته اند به همسایه ات مهر بورز و به دشمنت کین. اما من می گویم؛ به دشمنت مهر بورز و به  او که جفایت کرد؛ دعایش کن".

...اگرچه ما از دو سنت متفاوت شرق و غرب بودیم؛ اما در پرتو "گفتگو" پیرامون "گفتگو"؛ ما به ریشه های چشمگیر مشترک در فرهنگمان پی بردیم. البته تفاوت غیرقابل زدون هم دارند؛ چنان که اندیشه نخبه گرا و فردگرایانه افلاطون، ممکن است، بیشتر غربی بنماید. در حالی اندیشه بوبر با تأکیدش بر دیگری و بین الاذهانی بود، بیشتر به سنت فکری شرق نزدیک تر باشد.

 ..لذا گویی"گفتگو" پل تربیتی بود که ما را به هم نزدیک تر کرد و ایمان مان را به "گفتگو" به منزله سبک زندگی آدمی و ابزارتنومند تربیتی و هستی بخش آن، بیشتر و بیشتر کرد.